Kädsch ond Relies?
Verfasst: 01.04.2012, 13:57
Jetzad kommt so an Beidrag, wo sicherlich widder an Haufa Fischer drieber diskutiera werded. Was mir als Fisch d’rvo haldet, indressiert koin von dene Sempel. I sag’s jetzt abber drodzdem:
Scho widder so a amerkanischer O’fuag! Fir was hemmer denn bei uns a Schonmaß? Damid mor wenigschdens oimol im Leba ablaicha derf, sonschd schderba mor ja au ohne d’r Kormoran aus! Und fir was hemmer Schonzeida? Damit mor d’rbei onser Ruah hend ond ons d’rnoch no a bissle erhola dirfet! Wenn oiner von onsere Verwandte so bled isch, dass er sich drodzdem fanga lässd, isch er selber schuld! Und wenn a gscheider Fischer, wia bei de Jäger, amol endscheidet: „den lass i weiderleba, der daugt guad zur Arderhaldung – verbiadets eahm doch koiner ond dem Fisch kaas doch blooß rechd sei!“
Aber dees and’re mid deam C & R kommd mor vor wia bei de alde Reemer: „Brod ond Schbiele“, bei de Ami ond de Tommy: C & R und jetzad bei ons: „Laugabrezla ond Fliagafischa“?
Wenn se dann große Regabogner, ausrangschierde Laicher neischmeissad, damit se was zom Rausfischa hend – mir kommds vor wia bei de Reemer ihre Kurdisana: Ma zahld d’rfier, hod sein Spaß d’rmid, midneahma derfsch ned, weil scho d’r Nägschde druff wardet, der wo au sein Spaß dra hann mechd! Ond was ons aldeigsessane Bachforella bedriffd: mir kommed ons langsam vor wie dia Gladiadora von domals: d’r Bach wird zur Arena, mir sollad om onser Leba kämpfa, damit dia zahlende Gäschd ihr Bläsier d’ra hend – ond wemmer „guad kämpfd hend: Dauma nach oba, derfsch weiderleba, damit dia Andere au no ihrn Spaß hann kennad“ - muass mor s’nächsdes Mol wiader guad kempfa wenn mor no lenger leba will! – Ich hann da fei wirglich koin Spass dra – des issch nemlich a ganz einseidige Sach!!!
Dabei hemmer doch so a scheens deidschs Dierschudzgsedz: „niemand derf ons ohne verninfdigan Grond Schmerza ond Leida zuafiaga, “ – wär doch en Ordnung, wenn oiner zom Fischa gohd ond so viale fangd wi er mit seiner (Kloi-)Familie an dem Daad essa ko – und dann uffheera muass, ned weiderfischa derf! Wer sich von ons hod vorwischa lassa, hod halt Pech g’het.
Aber dann kommed se daher und behaupdad, mir kenndad koine Schmerza empfinda. Oms Maul rum mog’s jo sei, aber wenn se ons zum Fodoschuuding ieber d’r Uferkies schloifad, dass`s ons an dera empfindlicha Seidalinie d’ Haud abschirft, oder wenn se ons dann beim Hakarausoberiera mid ihre grobe Griffl d’ Innereia zerquedschad oder Deil vom Kiefer wegreissad? Wenn mor d’rvo langsam verreggt, war dees dann koi zugfiagds Leida? Ond wenn mor oiner von denne Allmachtsdaggl dann au no beim z’ricksetza zom Abschied a Küssle uff dor Meggl gibt, na kennde grad kotza. Do secht mor heid, dees mit dera Arena domals war barbarisch von dene sonschd so kuldiwierde Reemer; dia C & R – Fischer halded sich d’rgega fir b’sonders nobl! I sag: „Dia spenned, dia Reemer“ ond dia C & R – Fischer grad so! – I fend’s ned schbordlich, wenn i mi an dor Angel, bloß so zom Spass, irgendwann amol z’dod zabbla soll. Und fir de Fischer? Mid mir am Vorfach romzabbla, ob dia dees schbordlich fordert? I glaub’s ned!
Aber wo isch dann dor vorninfdige Grond?
Euer Fario XXXIV. Trutta von d’r Nagold em Gompa onderm Mühlawehr
Scho widder so a amerkanischer O’fuag! Fir was hemmer denn bei uns a Schonmaß? Damid mor wenigschdens oimol im Leba ablaicha derf, sonschd schderba mor ja au ohne d’r Kormoran aus! Und fir was hemmer Schonzeida? Damit mor d’rbei onser Ruah hend ond ons d’rnoch no a bissle erhola dirfet! Wenn oiner von onsere Verwandte so bled isch, dass er sich drodzdem fanga lässd, isch er selber schuld! Und wenn a gscheider Fischer, wia bei de Jäger, amol endscheidet: „den lass i weiderleba, der daugt guad zur Arderhaldung – verbiadets eahm doch koiner ond dem Fisch kaas doch blooß rechd sei!“
Aber dees and’re mid deam C & R kommd mor vor wia bei de alde Reemer: „Brod ond Schbiele“, bei de Ami ond de Tommy: C & R und jetzad bei ons: „Laugabrezla ond Fliagafischa“?
Wenn se dann große Regabogner, ausrangschierde Laicher neischmeissad, damit se was zom Rausfischa hend – mir kommds vor wia bei de Reemer ihre Kurdisana: Ma zahld d’rfier, hod sein Spaß d’rmid, midneahma derfsch ned, weil scho d’r Nägschde druff wardet, der wo au sein Spaß dra hann mechd! Ond was ons aldeigsessane Bachforella bedriffd: mir kommed ons langsam vor wie dia Gladiadora von domals: d’r Bach wird zur Arena, mir sollad om onser Leba kämpfa, damit dia zahlende Gäschd ihr Bläsier d’ra hend – ond wemmer „guad kämpfd hend: Dauma nach oba, derfsch weiderleba, damit dia Andere au no ihrn Spaß hann kennad“ - muass mor s’nächsdes Mol wiader guad kempfa wenn mor no lenger leba will! – Ich hann da fei wirglich koin Spass dra – des issch nemlich a ganz einseidige Sach!!!
Dabei hemmer doch so a scheens deidschs Dierschudzgsedz: „niemand derf ons ohne verninfdigan Grond Schmerza ond Leida zuafiaga, “ – wär doch en Ordnung, wenn oiner zom Fischa gohd ond so viale fangd wi er mit seiner (Kloi-)Familie an dem Daad essa ko – und dann uffheera muass, ned weiderfischa derf! Wer sich von ons hod vorwischa lassa, hod halt Pech g’het.
Aber dann kommed se daher und behaupdad, mir kenndad koine Schmerza empfinda. Oms Maul rum mog’s jo sei, aber wenn se ons zum Fodoschuuding ieber d’r Uferkies schloifad, dass`s ons an dera empfindlicha Seidalinie d’ Haud abschirft, oder wenn se ons dann beim Hakarausoberiera mid ihre grobe Griffl d’ Innereia zerquedschad oder Deil vom Kiefer wegreissad? Wenn mor d’rvo langsam verreggt, war dees dann koi zugfiagds Leida? Ond wenn mor oiner von denne Allmachtsdaggl dann au no beim z’ricksetza zom Abschied a Küssle uff dor Meggl gibt, na kennde grad kotza. Do secht mor heid, dees mit dera Arena domals war barbarisch von dene sonschd so kuldiwierde Reemer; dia C & R – Fischer halded sich d’rgega fir b’sonders nobl! I sag: „Dia spenned, dia Reemer“ ond dia C & R – Fischer grad so! – I fend’s ned schbordlich, wenn i mi an dor Angel, bloß so zom Spass, irgendwann amol z’dod zabbla soll. Und fir de Fischer? Mid mir am Vorfach romzabbla, ob dia dees schbordlich fordert? I glaub’s ned!
Aber wo isch dann dor vorninfdige Grond?
Euer Fario XXXIV. Trutta von d’r Nagold em Gompa onderm Mühlawehr